من خیال میکنم ، حتی وقتایی توهم میزنم ، با کسایی که دیگر نیستن صحبت میکنم . با خودم که بسیار .

لحظات رو عقب و جلو میکنم ، لحظات جدید میسازم !

حتی گاهی لحظاتی که هیچ تجربه ای از آن رو هم ندارم تصویر سازی میکنم گویی که باورم میشه آن لحظه رو شخصا عمیقا تجربه کرده ام .

و بعضی وقت ها در حین تکرار مداوم یک خیال ، آن را هر بار ویرایشی میکنم و عمری بیشتر به آن میدهم .

در این لحظات به اغما میروم ، میمیک صورتم مدام تغییر میکند .

گاهی میخندم ، گاهی بی تفاوت و بی خیال و جدا از زمین ، نه کسی من را میبیند و نه من کسی را .

گاهی ابرو بالا پایین میکنم ، لپ ها رو اینور و اونور و چهره ی چروکیده به خود میگیرم .

این مقاومت در برابر واقعیت است که میخواهد رویا رو خراب کند و دوباره از نو این روند تکرار میشود ...